टीपीयू / टीपीई अनुप्रयोगांमध्ये “योग्य कडकपणा” अजूनही अयशस्वी का ठरतो?

अनेक TPU आणि TPE प्रकल्पांमध्ये, सामग्रीची निवड अनेकदा एकाच आकड्यापासून सुरू होते: कठीणपणा.
कठोरता हे एक महत्त्वाचे वर्णन असले तरी, त्याला अनेकदा परिणाम म्हणून न पाहता एक निर्णय घटक म्हणून विचारात घेतले जाते.
हे अतिसुलभीकरण हे सर्वात सामान्य कारणांपैकी एक आहे ज्यामुळे “योग्य” हार्डनेस निवडलेला असतानाही ॲप्लिकेशन्स अयशस्वी होतात.

एक्सट्रूजन, इंजेक्शन मोल्डिंग, ओव्हरमोल्डिंग आणि सॉफ्ट-टच ॲप्लिकेशन्समध्ये कठीणपणावर आधारित निवड सामान्यपणे केली जाते.
प्रकल्पाच्या सुरुवातीच्या टप्प्यात, समान शोर कठीणता मूल्य असलेले पदार्थ अनेकदा अदलाबदल करण्यायोग्य मानले जातात.
तथापि, नाममात्रची कठोरता सारखी असूनही, प्रत्यक्ष कामगिरीमध्ये अनेकदा भिन्नता दिसून येते.

कठोरता हा रचनेचा आणि संरचनेचा परिणाम म्हणून पाहिला पाहिजे, निवडीचा प्राथमिक निकष म्हणून नव्हे.
समान शोर ए मूल्य असलेले दोन पदार्थ आण्विक रचना, सॉफ्ट सेगमेंट रसायनशास्त्र,
आणि योगात्मक प्रणाली, ज्यामुळे वास्तविक जगात वेगवेगळे वर्तन दिसून येते.

व्यवहारात, कठीणपणा हा अनेकदा तुलना करण्यासाठी सर्वात सोपा मापदंड असतो, परंतु तो क्वचितच दीर्घकालीन स्थिरतेवर नियंत्रण ठेवतो.
प्रक्रियेची मजबुती, किंवा क्षेत्रीय विश्वसनीयता.

ज्या अनुप्रयोगांमध्ये कडकपणा ही मुख्य आवश्यकता असते, ते सामान्यतः मानक TPU आणि TPE श्रेणींमध्ये हाताळले जातात.
जेव्हा कठीणपणा आणि प्रक्रियात्मक स्थिरता, वृद्धत्व प्रतिरोध किंवा अनेक कार्यप्रदर्शन मर्यादा यांच्यात संतुलन साधावे लागते,
अधिक व्यापक सामग्री पुनरावलोकनाची अनेकदा आवश्यकता असते.

प्रगत कार्यात्मक TPU निवडीचा शोध घ्या